Któregoś wrześniowego dnia zadzwonił do mnie Jaro i powiedział: Słuchaj, mam tu prototyp naszej gry o drugiej wojnie światowej, rzecz się dzieje jesienią 1944 roku, może chciałbyś wpaść i zagrać?

Odpowiedź mogła być tylko jedna – Jasne! Z chęcią! Gry wojenne wszak to moje dzieciństwo. W latach 90 spędzałem całe dnie nad planszą – czy to z bratem, czy kolegą – choć głównie jednak samemu. Potem brak czasu, współgraczy oraz coraz mocniejsza konkurencja ze strony gier komputerowych spowodowały, że stare planszówki poszły na kilka lat do kąta.

Czytaj dalej

Zadzwonił Ozy. Napisz – mówi – o zmianach, jakie wprowadziłeś do „Renu”.

„Do Renu”, powiedział. Od miesięcy powtarzam im, żeby nie mówić „Ren” tylko „R2R” albo „Wyścig do Renu”. Bo to potem wchodzi w krew i kiedy się wypowiadają publicznie, to też tak mówią. A ja do żadnego „Renu” nic nie wprowadzałem. Ozy twierdzi, że wprowadzali tam konie Amerykanie. Wiosną 1945 r. A mieli wprowadzać jesienią 1944 r.

I o tym właśnie jest „Wyścig do Renu”.

Czytaj dalej

Październik 2012. Jest godzina 4 rano, właśnie moja kolej na prowadzenie auta po targach w Essen. Nie ma z kim pogadać, bo reszta załogi śpi oddając swój los w moje ręce. Nie ma też do kogo zadzwonić, bo każdy rozsądny człowiek też już dawno śpi, nawet jeśli jest na dyżurze. Droga spowita mgłą, wiec wlokę się z prędkością 120 kilometrów na godzinę równą jak stół autobaną. Zbudowali nam taką prawie pod sam dom, a zaplanowali to jeszcze przed wojną. Wszak 5. Panzerdivision miala swoje koszary właśnie w Opolu…

Czytaj dalej

Opole, cotygodniowe spotkanie z planszówkami ok. 2008 r.

Klema: W co gracie?

Ozy: W taką trudną, wojenną grę.

Voldemort: Ale spokojnie, w 4 godziny powinniśmy się wyrobić.

Klema: 4 godziny na jedną grę? Przecież w tym czasie można by rozegrać trzy inne dobre tytuły!

Narrator: No właśnie.

Czytaj dalej